تبلیغات
پریشان - پیمانه اش با من ...

پریشان

خون چو می جوشد منش از شعر رنگی می زنم

پیمانه اش با من ...


 پریشان کن سر زلف سیاهت شــــانه اش با من 

 سیه زنجیر گیسو بـــاز کن دیوانـــــــــه اش با من 


 که می گویـد که می, نتوا ن زدن بی جـام وپیمانه ؟

 شراب از لــــعل گلگونت بده پیمـــــــانه اش با من


 مگرنشنیده ای گنجینه در ویــــــرانه دارد جـــــــای

 عیان کـن گنج حسنت ای پری ،ویـــرانه اش با من


 ز سوز عشق لیلی ,در جهان، مجنون شد افسانه 

 تو مجنون ساز از عشقت مرا ،افســانه اش با من


 بگفتم صید کـــــــردی مرغ دل نیکو نگهــــــــدارش 

 سر زلفش نشانم داد و گفتــــــــــا لانه اش با من 


 ز تــــــــــرک می اگر رنجید از من پیر میخـــــــــــانه 

 نمودم تـــوبه زین پس رونق میخــــــانه اش با من 


 مگو شمع رخ مـــــــــه پیکران پروانه هـــــــــــا دارد

 تـــــو شمع روی خود بنمـــــا بُتا پروانه اش با من


 پی صــــــــید دل آن بلبل بــــــــــاغ صفــــــا ساقی

 به گلزار صفـــــــا دامی بگستر دانـــــــه اش با من



محمد نقوی





طبقه بندی: پراکنده ها، شعر،
برچسب ها:پریشان کن سر زلف سیاهت شــــانه اش با من، مرغ دل، سیه زنجیر گیسو بـــاز کن دیوانـــــــــه اش با من، محمد نقوی، علیرضا افتخاری، سر زلفش، کیانی نژاد،
+ نوشته شده در یکشنبه 20 مرداد 1392ساعت 22:44 توسط س م نظرات()