پریشان

خون چو می جوشد منش از شعر رنگی می زنم

فغان بلبل...



زندگی بر دوش ما بار گرانی بیش نیست

عمر جاویدان عذاب جاودانی بیش نیست


لاله بزم آرای گلچین گشت و گل دمساز خار

زین گلستان بهره بلبل فغانی بیش نیست


می کند هر قطره اشکی ز داغی داستان

گر چه شمعم شکوه دل را زبانی بیش نیست


آنچنان دور از لبش بگداختم کز تاب درد

چون نی اندام نحیفم استخوانی بیش نیست


من اسیرم در کف مهر و وفای خویشتن

ورنه او سنگین دل نامهربانی بیش نیست


تکیه بر تاب و توان کم کن در این میدان عشق

آن ز پا افتاده ای وین ناتوانی بیش نیست


قوت بازو سلاح مرد باشد کآسمان

آفت خلق است و در دستش کمانی بیش نیست


هر خس و خاری درین صحرا بهاری داشت لیک

سر به سر دوران عمر ما خزانی بیش نیست


ای گل از خون رهی پروا چه داری؟ کان ضعیف

پر شکسته طایر بی آشیانی بیش نیست



رهی معیری





طبقه بندی: شعر، رهی معیری،
برچسب ها:زندگی بر دوش ما بار گرانی بیش نیست، گلستان، خس، خار، رهی معیری، طایر، ضعیف،
+ نوشته شده در چهارشنبه 9 اسفند 1391ساعت 19:25 توسط س م نظرات()

من زمزمه عودم تو زمزمه پردازی


چون زلف تو ام جانا در عین پریشانی

چون باد سحرگاهم در بی سر و سامانی


من خاکم و من گردم من اشکم و من دردم

تو مهری و تو نوری تو عشقی و تو جانی


خواهم که ترا در بر بنشانم و بنشینم

تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی


ای شاهد افلاکی در مستی و در پاکی

من چشم ترا مانم تو اشک مرا مانی


در سینه سوزانم مستوری و مهجوری

در دیده بیدارم پیدایی و پنهانی


من زمزمه عودم تو زمزمه پردازی

من سلسله موجم تو سلسله جنبانی


از آتش سودایت دارم من و دارد دل

داغی که نمی بینی دردی که نمی دانی


دل با من و جان بی تو نسپاری و بسپارم

کام از تو و تاب از من نستانم و بستانی


ای چشم رهی سویت کو چشم رهی جویت ؟

روی از من سر گردان شاید که نگردانی



رهی





طبقه بندی: رهی معیری،
برچسب ها:زلف، جانا، پریشانی، باد، سحرگاهم، سامانی، بی سر و سامانی، خاکم، گردم، اشکم، دردم، مهری، نوری، عشقی، بنشانم، آتش، بنشینی، شاهد، افلاکی، مستی، پاکی، چشم، اشک، سینه، سوزانم، مستوری، مهجوری، دیده، پیدایی، پنهانی، زمزمه، عود، داغ، رهی،
+ نوشته شده در سه شنبه 2 اسفند 1390ساعت 13:07 توسط س م نظرات()

بیا چو بوی گل امشب به آشیانه ما


سزای چون تو گلی گر چه نیست خانه ما

                                          بیا چو بوی گل امشب به آشیانه ما

تو ای ستاره خندان کجا خبر داری؟

                                          زناله سحر و گریه شبانه ما

چو بانگ رعد خروشان که پیچد اندر کوه

                                          جهان پر است ز گلبانگ عاشقانه ما

نوای گرم نی از فیض آتشین نفسی است

                                          زسوز سینه بود گرمی ترانه ما

چنان زخاطر اهل جهان فراموشیم

                                          که سیل نیز نگیرد سراغ خانه ما

به خنده رویی دشمن مخور فریب رهی

                                          که برق خنده کنان سوخت آشیانه ما.

رهی معیری





طبقه بندی: رهی معیری، شعر،
برچسب ها:گل، خانه ما، آشیانه، خندان، سحر، زناله، گریه، شبانه، بانگ، خروشان، رعد، گلبانگ، جهان، ترانه، سیل، رهی، رهی معیری، شعر عاشقانه، عشق، برق خنده،
+ نوشته شده در دوشنبه 19 دی 1390ساعت 10:26 توسط س م نظرات()

ز نارسایی فریاد آتشین، فریاد!


نسیم عشق ز کوی هوس نمی آید


چرا که بوی گل از خاروخس نمی آید

ز نارسایی فریاد آتشین، فریاد!

که سوخت سینه و فریادرس نمی آید

به رهگذار طلب آبروی خویش مریز

که همچو اشک روان، باز پس نمی آید

ز آشنایی مردم رمیده ایم، رهی

که بوی مردمی از هیچ کس نمی آید


رهی معیری





طبقه بندی: رهی معیری، شعر،
برچسب ها:رهی، معیری، نسیم عشق ز کوی هوس نمی آید، خاروخس،
+ نوشته شده در چهارشنبه 14 دی 1390ساعت 12:05 توسط س م نظرات()

رفتی و رفت راحت از خاطر آرمیده ام

بسكه جفا ز خار و گل دید در دل رمیده ام


همچو نسیم ازین چمن پای برون كشیده ام

شمع طرب ز بخت ما آتش خانه سوز شد

گشت بلای جان من عشق به جان خریده ام

حاصل دور زندگی صحبت آشنا بود

تا تو ز من بریده ای ، من ز جهان بریده ام

تا به كنارمن بودی ، بود به جا قرار دل

رفتی و رفت راحت از خاطر آرمیده ام

تا تو مراد من دهی كشته مرا فراق تو

تا تو به داد من رسی من به خدا رسیده ام

چون به بهار سر كند لاله ز خاك من برون

ای گل تازه یاد كن از دل داغ دیده ام

یا ز ره وفا بیا ، یا ز دل رهی برو

سوخت در انتظار تو جان به لب رسیده ام


رهی معیری





طبقه بندی: رهی معیری، شعر،
برچسب ها:رهی معیری، رفتی و رفت راحت از خاطر آرمیده ام،
+ نوشته شده در پنجشنبه 3 آذر 1390ساعت 01:46 توسط س م نظرات()

گریان چو شمع محفلم

دور از تو هر شب تا سحر گریان چو شمع محفلم

 تا خود چه باشد حاصلی از گریه بی حاصلم ؟

 چون سایه دور از روی تو افتاده ام در کوی تو

 چشم امیدم سوی تو وای از امید باطلم

 از بسکه با جان و دلم ای جان و دل آمیختی

 چون نکهت از آغوش گل بوی تو خیزد از گلم

 لبریز اشکم جام کو ؟ آن آب آتش فام کو ؟

 و آن مایه آرام کو ؟ تا چاره سازد مشکلم 

 در کار عشقم یار دل آگاهم از اسرار دل

 غافل نیم از کار دل وز کار دنیا غافلم

 در عشق و مستی داده ام بود و نبود خویشتن

 ای ساقی مستان بگو دیوانه ام یا غافلم

چون اشک می لرزد از موج گیسویی رهی

 با آنکه در طوفان غم دریا دلم دریا دلم           


رهی معیری 





طبقه بندی: رهی معیری، شعر،
برچسب ها:گریان چو شمع محفلم، رهی معیری،
+ نوشته شده در پنجشنبه 3 آذر 1390ساعت 01:37 توسط س م نظرات()