تبلیغات
پریشان - مطالب علامه طباطبایی

پریشان

خون چو می جوشد منش از شعر رنگی می زنم

کشش لیلا ...

 

مهر خوبان دل و دین از همه بی پروا برد

رخ  شطرنج  نبرد  آنچه رخ  زیبا برد


تو مپندار که مجنون سر خود مجنون گشت

از سَمَک تا به سمایش  کشش لیلا برد


من به سرچشمۀ خورشید نه خود بردم راه

ذرّه ای بودم و مهر تو مرا بالا برد


من خَسی بی سروپایم که به سیل افتادم

او که می رفت مرا هم به دل دریا برد


جام صَهبا زکجا بود مگر دست که بود

که درین بزم بگردید و دل شیدا برد


خَم ابروی تو بود و کف مینوی تو بود

که به یک جلوه ، زمن نام ونشان یک جا برد


خودت آموختیم مهر و خودت سوختیم

با بر افروخته رویی که قرار از ما برد


همه یاران به سر راه تو بودیم ولی

خم ابروت مرا دید و زمن یغما برد


همه دل باخته بودیم و هراسان که غمت

همه را پشت سر انداخت، مرا تنها برد  



علامه طباطبایی





طبقه بندی: شعر، علامه طباطبایی،
برچسب ها:مهر خوبان دل و دین از همه بی پروا برد، مجنون، لیلی، علامه طباطبایی، ابروی، صَهبا، دریا،
+ نوشته شده در پنجشنبه 16 آذر 1391ساعت 12:00 توسط س م نظرات()

ذره ای بودم و مهر تو مرا بالا برد



تو مپندار که مجنون سر خود مجنون گشت


                                                    از سمک تا به سهایش کشش لیلا برد

من به سر چشمه خورشید نه خود بردم راه

                                                    ذره ای بودم و مهر تو مرا بالا برد

من خسی بی سرو پایم که به سیل افتادم

                                                    او که می رفت مرا هم به دل دریا برد

جام صهبا به کجا بود مگر دست که بود

                                                    که در این بزم بگردید و دل شیدا برد

خم ابروی تو بود و کف مینوی تو بود

                                                    که به یک جلوه ز من نام و نشان یک جا برد

خودت آموختیم مهر و خودت سوختیم

                                                    با بر افروخته رویی که قرار از ما برد

همه یاران به سر راه تو بودیم ولی

                                                    خم ابروت مرا دید و ز من یغما برد

همه دلباخته بودیم و هراسان که غمت

                                                    همه را پشت سر انداخت، مرا تنها برد


علامه محمد حسین طباطبایی






طبقه بندی: شعر، علامه طباطبایی،
برچسب ها:علامه طباطبایی، مجنون، سمک، لیلا، سر چشمه، خورشید، ذره، سیل، دل، دریا، جام، شیدا، خم ابرو، یاران، دلباخته، هراسان، شعر، شعر عارفانه، عشق، عرفان،
+ نوشته شده در پنجشنبه 22 دی 1390ساعت 12:06 توسط س م نظرات()

کیش مهر

همی گویم و گفته ام بارها

بود کیش من مهر دلدار ها



پرستش به مستی است در کیش مهر

برون اند زین جرگه هشیار ها



به شادی و آسایش و خواب و خور

ندارند کاری دل افگار ها



کشیدند در کوی دلدادگان

میان دل و کام ،دیوار ها



چه
فرهاد ها مرده در کوهها

چه حلاج ها رفته بر دارها



چه دارد جهان جز دل و مهر یار

مگر توده هایی زپندارها



ولی راد مردان و وارستگان


نبازند هرگز به مردارها



مهین مهرورزان که آزاده اند

بریزند از دام جان تارها



به خون خود آغشته و رفته اند

چه گل های رنگین به جوبارها



بهاران که شاباش ریزد سپهر

به دامان گلشن ز رگبارها



کشد رخت،سبزه به هامون و دشت

زند بارگه،گل به گلزار ها



نگارش دهد گلبن جویبار

در آیینه ی آب،رخسارها



رود شاخ گل در بر نیلفر

برقصد به صد ناز گلناز ها



درد پرده غنچه را باد بام

هزار آورد نغز گفتار ها



به یاد خم ابوری گل رخان

بکش در بزم می خوار ها



گره را ز راز جهان باز کن

که آسان کند باده،دشوارها



جز افسون و افسانه نبود جهان

که بستند چشم خشایارها



فریب جهان را مخور زینهار

که در پای این گل بود خارها



پیاپی بکش جام و سرگرم باش

بهل گر بگیرند بیکارها

علامه طباطبایی  




طبقه بندی: علامه طباطبایی، شعر،
برچسب ها:کیش مهر، مستی، پرستش، شادی، آسایش، خواب و خور، دلدادگان، فرهاد، حلاج، خون، گلشن، هامون، گلزار، جویبار، می خوار ها، افسون، افسانه، علامه طباطبایی،
+ نوشته شده در پنجشنبه 22 دی 1390ساعت 10:47 توسط س م نظرات()