پریشان

خون چو می جوشد منش از شعر رنگی می زنم

روز مادر



گویند مرا چو زاد مادر

پستان به دهان گرفتن آموخت


شبها
بر گاهواره من

بیدار نشست و خفتن آموخت


دستم بگرفت و پا به پا برد

تا شیوه راه رفتن آموخت


یک حرف و دو حرف بر زبانم

الفاظ نهاد و گفتن آموخت


لبخند نهاد بر لب من

بر غنچه گل شکفتن آموخت


پس هستن من ز هستن اوست

تا هستم و هست دارمش دوست



ایرج میرزا




طبقه بندی: ایرج میرزا، شعر،
برچسب ها:گویند، چو، مرا، پستان، دهان، مادر، گرفتن، آموخت، شبها، بر، گاهواره، بیدار، نشست، خفتن، دستم، بگرفت، پا، به، برد، شیوه، راه، رفتن، حرف، یک، دو، زبانم، الفاظ، نهاد، گفتن، لبخند، لب، غنچه، گل، شکفتن، هستم، هست، دارمش، هستی، اوست، دوست، هستن،
+ نوشته شده در پنجشنبه 21 اردیبهشت 1391ساعت 00:00 توسط س م نظرات()

قلب مادر


دادمعشوقه به عاشق پیغام


                                                  که کند مادر تو با من جنگ  

هر کجا بیندم از دور کند

                                                 چهره پرچین و جبین پر آژنگ 

با نگاه غضب آلوده زند

                                                  بر دل نازک من تیر خدنگ

از در خانه مرا طرد کند

                                                  همچو سنگ از دهن قلماسنگ

مادر سنگ دلت تا زنده است

                                                  شهد در کام من و توست شرنگ

نشوم یک دل و یکرنگ تو را

                                                  تا نسازی دل او از خون رنگ

گر تو خواهی به وصالم برسی

                                                  باید این ساعت بی خوف و درنگ

روی و سینه ی تنگش بدری

                                                  دل برون آری از ان سینه ی تنگ 

گرم و خونین به منش بازاری

                                                  تا برد ز آینه ی قلبم زنگ 

عاشق بی خرد نا هنجار

                                                  نه بل آن فاسق بی عصمت و ننگ 

حرمت مادری از یاد ببرد

                                                  مست از باده و دیوانه زبنگ

رفت و مادر را افکند به خاک سینه

                                                  بدرید و دلش آورد به چنگ 

قصد سرمنزل معشوقه نمود

                                                  دل مادر به کفش چون نارنگ

از قضا خورد دم در به زمین

                                                  واندکی رنجه شد او را آرنگ 

آن دل گرم که جان داشت هنوز

                                                  اوفتاد از کف آن بی فرهنگ 

از زمین باز چو بر خاست نمود

                                                  پی برداشتن دل آهنگ 

دید کز آن دل آغشته به خون

                                                  آید آهسته برون این آهنگ:

"آه دست پسرم یافت خراش

                                                  وای پای پسرم خورد به سنگ"


ایرج میرزا





طبقه بندی: ایرج میرزا، شعر،
برچسب ها:قلب مادر، مادر، معشوقه، عاشق، پیغام، جنگ، جبین، ایرج میرزا، شعر مادر،
+ نوشته شده در یکشنبه 18 دی 1390ساعت 12:00 توسط س م نظرات()