تبلیغات
پریشان - مطالب شیخ بهایی

پریشان

خون چو می جوشد منش از شعر رنگی می زنم

آنچه بدادند دیر، باز گرفتند زود


عهد جوانی گذشت، در غم بود و نبود

نوبت پیری رسید، صد غم دیگر فزود


کارکنان سپهر، بر سر دعوی شدند

آنچه بدادند دیر، باز گرفتند زود


حاصل ما از جهان نیست بجز درد و غم

هیچ ندانم چراست این همه رشک حسود


نیست عجب گر شدیم شهره به زرق و ریا

پردهٔ تزویر ما، سدِّ سکندر نبود


نام جنون را به خود داد بهائی قرار

نیست بجز راه عشق، زیر سپهر کبود



شیخ بهائی





طبقه بندی: شیخ بهایی، شعر،
برچسب ها:عهد جوانی، گذشت، غم، نبود، نوبت، پیری، صد، کارکنان، سپهر، دعوی، حاصل، بجز، رشک، حسود، شهره، زرق، ریا، پردهٔ، تزویر، سدِّ سکندر، جنون، بهائی، عشق، شیخ بهائی،
+ نوشته شده در جمعه 5 اسفند 1390ساعت 19:35 توسط س م نظرات()

مقصود تویی، کعبه و بتخانه بهانه



تا کی به تمنای وصال تو یگانه                  اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه

خواهد که سرآید غم هجران تو یا نه
                  ای تیر غمت را دل عشاق نشانه

جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه


رفتم به در صومعه عابد و زاهد
                 دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد

در میکده رهبانم و در صومعه عابد
                  گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد

یعنی که تو را می‌طلبم خانه به خانه


روزی که برفتند حریفان پی هر کار
              زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار

من یار طلب کردم و او جلوه‌گه یار
              حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار

او خانه همی جوید و من صاحب خانه


هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو
            هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو

در میکده و دیر که جانانه تویی تو
            مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو

مقصود تویی، کعبه و بتخانه بهانه


بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید
             پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید

عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید
             یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید

دیوانه منم، من که روم خانه به خانه


عاقل به قوانین خرد راه تو پوید
             دیوانه برون از همه آئین تو جوید

تا غنچهء بشکفتهء این باغ که بوید
          هر کس به بهانی صفت حمد تو گوید

بلبل به غزل خوانی و قُمری به ترانه


بیچاره بهایی که دلش زار غم توست
       هر چند که عاصی است ز خیل خدم توست

امید وی از عاطفت دم به دم توست
            تقصیر "خیالی" به امید کرم توست

یعنی که گنه را به از این نیست بهانه




شیخ بهایی




طبقه بندی: شیخ بهایی، شعر،
برچسب ها:تمنای، وصال، یگانه، اشکم، مژه، سیل، هجران، تیر، غمت، عشاق، مشغول، غایب، صومعه، عابد، زاهد، راکع، ساجد، رهبانم، معتکف، دیر، مسجد، طلبم، خانه، حریفان، خمار، طلب، جلوه، جلوه‌گه، حاجی، کعبه، طالب، صاحب، پرتو، کاشانه، میکده، جانانه، مقصود، بتخانه، بلبل، رخسار، چمن، پروانه، آتش، عیان، اسرار، عارف، صفت، پیر، جوان، عکس، رخ، یار، دیوانه، عاقل، قوانین، خرد، آئین، غنچهء، بهانی، حمد، قُمری، ترانه، بیچاره، بهایی، دلش، غم، عاصی، خیل، خدم، عاطفت، تقصیر، بهانه، گنه، شیخ بهایی،
+ نوشته شده در شنبه 8 بهمن 1390ساعت 13:50 توسط س م نظرات()