پریشان

خون چو می جوشد منش از شعر رنگی می زنم

بوسه بده جان بستان...


روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است

آری! افطارِ رطب در رمضان مستحب است


روزِ ماهِ رمضان، زلف میفشان که فقیه

بخورد روزهٔ خود را به گمانش که شب است


زیر لب، وقت نوشتن همه کس نقطه نهد

این عجب! نقطه خال تو به بالای لب است


یا رب! این نقطهٔ لب را که به بالا بنهاد؟

نقطه هر جا غلط افتاد، مکیدن ادب است


شحنه اندر عقب است و، من از آن می‌ترسم

که لب لعل تو، آلوده به ماء العنب است


پسر مریم اگر نیست چه باک است ز مرگ

که دمادم لب من بر لب بنت العنب است


مُنعم از عشق کند زاهد و، آگه نبود

شهرت عشق من از ملک عجم تا عرب است


گفتمش ای بت من، بوسه بده جان بستان

گفت: رو کاین سخن تو، نه بشرط ادب است


عشق آنست که از روی حقیقت باشد

هر که را عشق مجازیست حمال الحطب است


گر صبوحی به وصال رخ جانان جان داد

سودنِ چهره به خاکِ سرِ کویش سبب است



شاتر عباس قمی(صبوحی)





طبقه بندی: صبوحی، شعر،
+ نوشته شده در چهارشنبه 19 تیر 1392ساعت 05:34 توسط س م نظرات()

بر رو گرفت دست و دعا را بهانه كرد



دلبر به ما رسید و جفا را بهانه كرد

                                           افكند سر به زیر و حیا را بهانه كرد

 آمد به بزم، دید منِ تیره روز را

                                            ننشست، رفت و تنگی جا را بهانه كرد

 رفتم به مسجد از پی نظّاره رخش

                                            بر رو گرفت دست و دعا را بهانه كرد

آغشته بود پنجه اش از خون عاشقان

                                            بستن به دست خویش حنا را بهانه كرد


شاطر عباس قمی (صبوحی)





طبقه بندی: شعر، صبوحی،
برچسب ها:دلبر، جفا، بهانه، افكند، حیا، بزم، تیره روز، مسجد، رخش، دعا، آغشته، خون عاشقان، حنا، شاطر عباس قمی، صبوحی،
+ نوشته شده در چهارشنبه 28 دی 1390ساعت 02:00 توسط س م نظرات()