پریشان

خون چو می جوشد منش از شعر رنگی می زنم

سوز نهانی ...


از زندگانیم گله دارد جوانیم

شرمندهء جوانی از این زندگانیم

 

دارم هوای صحبت یاران رفته را

یاری کن ای اجل که به یاران رسانیم

 

پروای پنج روز جهان کی کنم که عشق

داده نوید زندگی جاودانیم

 

چون یوسفم به چاه بیابان غم اسیر

وز دور مژده جرس کاروانیم

 

گوش زمین به ناله من نیست آشنا

من طایر شکسته پر آسمانیم

 

گیرم که آب و دانه دریغم نداشتند

چون میکنند با غم بی همزبانیم

 

ای لاله بهار جوانی که شد خزان

از داغ ماتم تو بهار جوانیم

 

گفتی که آتشم بنشانی ولی چه سود

برخاستی که بر سر آتش نشانیم

 

شمعم گریست زار به بالین که شهریار

من نیز چون تو همدم سوز نهانیم


 
 
شهریار




طبقه بندی: شهریار، شعر،
برچسب ها:زندگانی، گله، دارد، جوانیم، شرمنده، هوای، جوانی، زندگانیم، دارم، صحبت، یاران، رفته، را، یاری، ای، اجل، رسانیم، پروای، پنج، روز، جهان، عشق، داده، نوید، زندگی، جاودانیم، یوسفم، چاه، بیابان، غم، اسیر، مژده، کاروانیم، جرس، گوش، زمین، ناله، آشنا، نیست، طایر، شکسته، پر، آسمانیم، گیرم، دانه، دریغم، نداشتند، چون، همزبانیم، بی همزبانیم، لاله، بهار، داغ، گفتی، آتشم، بنشانی، ولی، برخاستی، آتش، نشانیم، شمعم، گریست، زار، بالین، شهریار، همدم، سوز،
+ نوشته شده در سه شنبه 30 خرداد 1391ساعت 10:56 توسط س م نظرات()

تو بمان


با من بی‏ کس تنها شده یارا تو بمان

همه رفتند از این خانه خدارا تو بمان


من بی برگ خزان دیده دگر رفتنی‌ام

تو همه بار و بری تازه بهارا تو بمان


داغ و درد است همه نقش و نگار دل من

بنگر این نقش بخون شسته نگارا تو بمان


زین بیابان گذری نیست سواران را لیک

دل ما خوش بفریبی است‌، غبارا تو بمان


هر دم از حلقه عشاق‌، پریشانی رفت

به سر زلف بتان سلسله دارا تو بمان


شهریارا تو بمان بر سر این خیل یتیم

پدرا، یارا، اندوه گسارا تو بمان


سایه‌ در پای تو چون موج دمی زارگریست

که سر سبز تو خوش باد کنارا تو بمان





هوشنگ ابتهاج





طبقه بندی: شعر، ه.ا.سایه،
برچسب ها:با من، بی‏ کس، تنها، یارا، بمان، همه، رفتند، خانه، خدارا، من، بی برگ، خزان، دیده، رفتنی‌ام، بار و بری، تازه بهارا، داغ، درد، نقش، نگار، بنگر، بخون، شسته، نگارا، زین، بیابان، گذری، نیست، سواران، لیک، دل، خوش، بفریبی، غبارا، هر دم، حلقه، عشاق‌، پریشانی، سر زلف، سلسله، دارا، شهریارا، خیل، یتیم، پدرا، اندوه، گسارا، سایه‌، پای، موج، زارگریست، سر، سبز، کنارا، هوشنگ ابتهاج،
+ نوشته شده در جمعه 11 فروردین 1391ساعت 10:40 توسط س م نظرات()

صدا کن مرا

[http://]


صدا کن مرا

صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است

که در انتهای صمیمیت حزن می روید

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

و تنهایی من شبیخون حجم ترا پیش بینی نمی کرد

و خاصیت عشق این است

کسی نیست،

بیا زندگی را بدزدیم، آن وقت

میان دو دیدار قسمت کنیم

بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم

بیا زودتر چیزها را ببینیم

ببین، عقربک های فواره در صفحه ساعت حوض

زمان را به گردی بدل می کنند

بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی ام

بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را

مرا گرم کن

و یک بار در بیابان کاشان(شیروان!!!) هوا ابر شد

و باران تندی گرفت

و سردم شد، آن وقت در پشت یک سنگ

اجاق شقایق مرا گرم کرد

در این کوچه هایی که تاریک هستند

من از حاصل ضرب تردید و کبریت می ترسم

من از سطح سیمانی قرن می ترسم

بیا تا نترسم من از شهرهایی که خاک سیاشان چراگاه جرثقیل است

مرا باز کن مثل یک در به روی هبوط گلابی در این عصر معراج پولاد

مرا خواب کن زیر یک شاخه دور از شب اصطکاک فلزات

اگر کاشف معدن صبح آمد، صدا کن مرا

و من، در طلوع گل یاسی از پشت انگشت های تو، بیدار خواهم شد

و در آن وقت،

حکایت کن از بمب هایی که من خواب بودم، و افتاد

حکایت کن از گونه هایی که من خواب بودم، و تر شد

بگو چند مرغابی از روی دریا پریدند

در آن گیروداری که چرخ زرهپوش از روی رویای کودک گذر داشت

قناری نخ زرد آواز خود را به پای چه احساس آسایشی بست

بگو در بنادر چه اجناس معصومی از راه وارد شد

چه علمی به موسیقی مثبت بوی باروت پی برد

چه ادراکی از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراوید

و آن وقت من، مثل ایمانی از تابش«استوا» گرم،

ترا در سرآغاز یک باغ خواهم نشانید




سهراب





طبقه بندی: سهراب، شعر،
برچسب ها:صدا کن مرا، خوب، صدای تو، گیاه، عجیبی، انتهای، صمیمیت، حزن، می روید، ابعاد، عصر، خاموش، طعم، تصنیف، ادراک، تنهاترم، بگویم، تنهایی، بزرگ، شبیخون، حجم، پیش بینی، خاصیت، عشق، کسی نیست، زندگی، بدزدیم، قسمت، حالت، سنگ، چیزی، زودتر، عقربک، فواره، ساعت، حوض، زمان، گردی، بدل، آب، مثل، واژه، سطر، خاموشی ام، ذوب، کف، نورانی، گرم، بیابان، کاشان، شیروان، هوا، باران، سردم، اجاق، شقایق، کوچه، تاریک، حاصل، ضرب، تردید، کبریت، می ترسم، سطح، سیمانی، قرن، شهرهایی، سیاشان، چراگاه، جرثقیل، هبوط، گلابی، معراج، شاخه، شب، اصطکاک، فلزات، کاشف، معدن، صدا کن، طلوع، گل، یاسی، پشت، انگشت، بیدار، بمب هایی، حکایت کن، خواب، تر شد، افتاد، چند، مرغابی، دریا، گیروداری، چرخ، زرهپوش، روی، کودک، گذر داشت، قناری، نخ زرد، آواز، آسایشی، احساس، بنادر، اجناس، معصومی، علمی، موسیقی، مثبت، بوی، باروت، پی برد، ادراکی، مجهول، مذاق، رسالت، تراوید، ایمانی، تابش، استوا، سرآغاز، خواهم، نشانید، سهراب، سپهری،
+ نوشته شده در یکشنبه 21 اسفند 1390ساعت 15:25 توسط س م نظرات()

من همگی درد شوم تا که به درمان برسم


تیز دوم تیز دوم تا به سواران برسم

نیست شوم نیست شوم تا بر جانان برسم 


خوش شده ام خوش شده ام پاره آتش شده ام

خانه بسوزم بروم تا به بیابان برسم 


خاک شوم خاک شوم تا ز تو سرسبز شوم

آب شوم سجده کنان تا به گلستان برسم


چونک فتادم ز فلک ذره صفت لرزانم

ایمن و بی لرز شوم چونک به پایان برسم


چرخ بود جای شرف خاک بود جای تلف

بازرهم زین دو خطر چون بر سلطان برسم


عالم این خاک و هوا گوهر کفر است و فنا

در دل کفر آمده ام تا که به ایمان برسم


آن شه موزون جهان عاشق موزون طلبد

شد رخ من سکه زر تا که به میزان برسم


رحمت حق آب بود جز که به پستی نرود

خاکی و مرحوم شوم تا بر رحمان برسم


هیچ طبیبی ندهد بی مرضی حب و دوا

من همگی درد شوم تا که به درمان برسم


مولانا





طبقه بندی: مولانا، شعر،
برچسب ها:تیز، تیز دوم، نیست شوم، جانان، خوش شده ام، بیابان، خاک شوم، سرسبز، آب، سجده، گلستان، ذره صفت، لرزانم، ایمن، لرز، شرف، چرخ، تلف، خطر، سلطان، عالم، گوهر، کفر، فنا، ایمان، موزون، عاشق، شه، رخ، میزان، سکه زر، رحمت، حق، پستی، مرحوم، رحمان، خاکی، طبیبی، حب و دوا، درمان، همگی، مولانا، مولوی، سواران،
+ نوشته شده در شنبه 22 بهمن 1390ساعت 13:39 توسط س م نظرات()

از منت ای جان خبری نیست، هست؟



ای به فدای تو من و هر چه هست         

                                             وی تو حقیقت بت و من بت پرست

تا شدم از گردش چشم تو مست
                                              پای زدم یکسره بر هر چه هست

دیگرم از غم نفسی نیست، هست؟
                                              از منت ای جان خبری نیست، هست؟

خار بیابان جنون نی همین
                                              پای ز مجنون دل آزرده خست

هر سر خاری که به پایش خلید
                                              در دل و در دیده ی لیلی شکست

ماه فلک پیش رخت منفعل
                                              سرو چمن در بر بالات پست

داشت ز غم دل سر دیوانگی
                                              زلف تو اش پای به زنجیر بست

در ره عشق تو فتادم ز پای
                                              آه نگیری گرم ای دوست دست

درخم زلف تو مرا حال دل
                                              هست همان حالت ماهی به شست

یافت چه خوش حاصل ایام عمر
                                              آن که شبی با تو به خلوت نشست

تا ابد از عشق تو نالد «صغیر»
                                              دید رخت را چو به صبح الست


صغیر اصفهانی





طبقه بندی: صغیر اصفهانی، شعر،
برچسب ها:بت، بت پرست، چشم، مست، غم، خار، بیابان، جنون، نی، مجنون، خلید، لیلی، ماه، فلک، منفعل، رخت، سرو چمن، دیوانگی، دل، زلف، زنجیر، عشق، فتادم، ماهی، شست، عمر، خلوت، صغیر، صبح، الست، صغیر اصفهانی،
+ نوشته شده در یکشنبه 25 دی 1390ساعت 15:17 توسط س م نظرات()