پریشان

خون چو می جوشد منش از شعر رنگی می زنم

گوشهء چشمت...


تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد

حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد


نیست دیگر به خرابات،خرابی چون من

باز خواهی که مرا سیل دمادم ببرد


حالِ آن خسته چه باشد که طبیبش بزند

زخم و بر زخم،نمک پاشد و مرهم ببرد


آن که بر دامن احسان تو اش دسترسی ست

به دهان،خاکش اگر نام ز حاتم ببرد


زنگ چل ساله آیینه ما گر چه بسی ست

آتشی همدم ما کن که به یک دم ببرد


رنج عمری،همه هیچ است اگر وقت سفر

رخ نماید که مرا با دل خرّم ببرد


من ندانم چه نیازی ست تو را با همه قدر

که غمت دل ز پریزاده و آدم ببرد


جان فدای دل دیوانه که هر شب بر ِتوست

کاش جاوید،بدان کوی،مرا هم ببرد


ذکر من نام دلارای حبیب است عماد!

نیست غم،دوست اگر نام مرا کم ببرد



عماد خراسانی





طبقه بندی: عماد خراسانی، شعر،
برچسب ها:عماد خراسانی، تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد، سیل، زخم، دلارای، حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد، مرهم،
+ نوشته شده در جمعه 27 بهمن 1391ساعت 18:10 توسط س م نظرات()

عاشق نمی شوی که ببینی چه می کشم


در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم

عاشق نمی شوی که ببینی چه می کشم


با عقل آب عشق به یک جو نمی رود

بیچاره من که ساخته از آب و آتشم


دیشب سرم به بالش ناز وصال و باز

صبح است و سیل اشک به خون شسته بالشم


پروانه را شکایتی از جور شمع نیست

عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم


خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست

شاهد شو ای شرار محبت که بی غشم


باور مکن که طعنه طوفان روزگار

جز در هوای زلف تو دارد مشوشم


سروی شدم به دولت آزادگی که سر

با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم


دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان

لب میگزد چو غنچه خندان که خامشم


هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب

ای آفتاب دلکش و ماه پری وشم


لب بر لبم بنه بنوازش دمی چو نی

تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم


ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار

این کار تست من همه جور تو می کشم



شهریار





طبقه بندی: شهریار، شعر،
برچسب ها:وصل، عشق، آتشم، عاشق، نمی شوی، ببینی، می کشم، عقل، آب، بیچاره، ساخته، دیشب، سرم، بالش، وصال، باز، صبحست، سیل، صبح، اشک، شسته، بالشم، پروانه، شکایتی، شمع، عمریست، هوای، میسوزم، خوشم، خلقم، روی، بخندند، نیست، شاهد، شرار، محبت، غشم، باور، طعنه، طوفان، روزگار، زلف، مشوشم، سروی، دولت، آزادگی، کس، نیاورد، طبع، سرکشم، دارم، غمش، میگزد، غنچه، خامشم، شب، ماهتاب، بالین، بتاب، آفتاب، دلکش، ماه، پری، بنه، بنوازش، بشنوی، غزلهای، دلکشم، ساز، صبا، شبی، شهریار،
+ نوشته شده در جمعه 8 اردیبهشت 1391ساعت 18:09 توسط س م نظرات()

از جور روزگار چه گویم؟



دل، خون شد از امید و نشد یار، یار من

ای وای بر من و، دل امیدوار من


ای سیل اشك! خاك وجودم به باد ده

تا بر دل كسی ننشیند غبار من!


از جور روزگار چه گویم؟ كه در فراق

هم روز من سیه شد و، هم روزگار من


زین پیش، صبر بود دلم را، قرار نیز

یا رب كجا شد آن همه صبر و قرار من؟!


نزدیك شد كه خانه عمرم شود خراب

رحمی بكن، وگر خرابست كار من


گفتی: برو (هلالی) و، صبر اختیار كن

وه! چون كنم؟ كه نیست به كف اختیار من



نورالدین هلالی جغتائی




طبقه بندی: شعر، پراکنده ها،
برچسب ها:دل، خون، امید، یار، وای، امیدوار، سیل، خاك، غبار، روزگار، فراق، روز، صبر، رحمی بكن، خرابست، هلالی، اختیار، نورالدین هلالی جغتائی،
+ نوشته شده در چهارشنبه 3 اسفند 1390ساعت 07:25 توسط س م نظرات()

یارِ غایب از نظر



ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت 

جانم بسوختی و به دل دوست دارمت


تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک

باور مکن که دست ز دامن بدارمت


محراب ابرویت بنما تا سحرگهی

دست دعا برآرم و در گردن آرمت


گر بایدم شدن سوی هاروت بابلی

صد گونه جادویی بکنم تا بیارمت


خواهم که پیش میرمت ای بی‌وفا طبیب

بیمار بازپرس که در انتظارمت


صد جوی آب بسته‌ام از دیده بر کنار

بر بوی تخم مهر که در دل بکارمت


خونم بریخت و از غم عشقم خلاص داد

منت پذیر غمزه خنجر گذارمت


می‌گریم و مرادم از این سیل اشکبار

تخم محبت است که در دل بکارمت


بارم ده از کرم سوی خود تا به سوز دل

در پای دم به دم گهر از دیده بارمت


حافظ شراب و شاهد و رندی نه وضع توست

فی الجمله می‌کنی و فرو می‌گذارمت


حافظ


آغاز امامتِ یارِ غایب از نظر مبارک





طبقه بندی: شعر، حافظ،
برچسب ها:غایب از نظر، خدا، سپارمت، دل، جانم، دامن، کفن، خاک، باور، مکن، محراب، ابرویت، بنما، سحرگه، گردن، هاروت، طبیب، بی‌وفا، انتظارمت، بازپرس، بیمار، جوی، تخم، مهر، بکارمت، بریخت، خونم، غم، عشقم، خلاص، غمزه، خنجر، منت، می‌گریم، سیل، محبت، سوز دل، پای، حافظ، شراب، شاهد، رندی، وضع،
+ نوشته شده در پنجشنبه 13 بهمن 1390ساعت 00:40 توسط س م نظرات()

مقصود تویی، کعبه و بتخانه بهانه



تا کی به تمنای وصال تو یگانه                  اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه

خواهد که سرآید غم هجران تو یا نه
                  ای تیر غمت را دل عشاق نشانه

جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه


رفتم به در صومعه عابد و زاهد
                 دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد

در میکده رهبانم و در صومعه عابد
                  گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد

یعنی که تو را می‌طلبم خانه به خانه


روزی که برفتند حریفان پی هر کار
              زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار

من یار طلب کردم و او جلوه‌گه یار
              حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار

او خانه همی جوید و من صاحب خانه


هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو
            هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو

در میکده و دیر که جانانه تویی تو
            مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو

مقصود تویی، کعبه و بتخانه بهانه


بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید
             پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید

عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید
             یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید

دیوانه منم، من که روم خانه به خانه


عاقل به قوانین خرد راه تو پوید
             دیوانه برون از همه آئین تو جوید

تا غنچهء بشکفتهء این باغ که بوید
          هر کس به بهانی صفت حمد تو گوید

بلبل به غزل خوانی و قُمری به ترانه


بیچاره بهایی که دلش زار غم توست
       هر چند که عاصی است ز خیل خدم توست

امید وی از عاطفت دم به دم توست
            تقصیر "خیالی" به امید کرم توست

یعنی که گنه را به از این نیست بهانه




شیخ بهایی




طبقه بندی: شیخ بهایی، شعر،
برچسب ها:تمنای، وصال، یگانه، اشکم، مژه، سیل، هجران، تیر، غمت، عشاق، مشغول، غایب، صومعه، عابد، زاهد، راکع، ساجد، رهبانم، معتکف، دیر، مسجد، طلبم، خانه، حریفان، خمار، طلب، جلوه، جلوه‌گه، حاجی، کعبه، طالب، صاحب، پرتو، کاشانه، میکده، جانانه، مقصود، بتخانه، بلبل، رخسار، چمن، پروانه، آتش، عیان، اسرار، عارف، صفت، پیر، جوان، عکس، رخ، یار، دیوانه، عاقل، قوانین، خرد، آئین، غنچهء، بهانی، حمد، قُمری، ترانه، بیچاره، بهایی، دلش، غم، عاصی، خیل، خدم، عاطفت، تقصیر، بهانه، گنه، شیخ بهایی،
+ نوشته شده در شنبه 8 بهمن 1390ساعت 13:50 توسط س م نظرات()

حال عالم

حال عالم سر به سر پرسیدم از فرزانه‌ای
گفت: یا خاکی است یا بادی است یا افسانه‌ای

گفتمش، آن کس که او اندر طلب پویان بود؟
گفت: یا کوری است یا کری است یا دیوانه‌ای

گفتمش: احوال عمر ما چه باشد عمر چیست؟
گفت: یا برقی است یا شمعی است یا پروانه‌ای

بر مثال قطره‌ی برف است در فصل تموز
هیچ عاقل در چنین جاگاه سازد خانه‌ای؟

یا مثال سیل خانست آب در فصل بهار
هیچ زیرک در چنین منزل فشاند دانه‌ای؟

فیلسوفی گفت اندر جانب هندوستان
حکمتی دیدم نوشته بر در بتخانه‌ای

گفتم: آن حکمت چه حکمت بود؟ گفت: این حکمت است
آدمی را سنگ و شیشه چرخ چون دیوانه‌ای

نعمت دنیا و دنیا نزد حق بیگانه است
هیچ عاقل مهر ورزد با چنین بیگانه‌ای؟


ابوسعید ابوالخیر





طبقه بندی: شعر، ابوسعید ابوالخیر،
برچسب ها:عالم، فرزانه، افسانه‌، کور، کر، دیوانه، عمر، برق، قطره، برف، تموز، سیل، زیرک، منزل، دانه، شیشه، سنگ، بیگانه، حق، ابوسعید ابوالخیر،
+ نوشته شده در دوشنبه 26 دی 1390ساعت 00:26 توسط س م نظرات()

ذره ای بودم و مهر تو مرا بالا برد



تو مپندار که مجنون سر خود مجنون گشت


                                                    از سمک تا به سهایش کشش لیلا برد

من به سر چشمه خورشید نه خود بردم راه

                                                    ذره ای بودم و مهر تو مرا بالا برد

من خسی بی سرو پایم که به سیل افتادم

                                                    او که می رفت مرا هم به دل دریا برد

جام صهبا به کجا بود مگر دست که بود

                                                    که در این بزم بگردید و دل شیدا برد

خم ابروی تو بود و کف مینوی تو بود

                                                    که به یک جلوه ز من نام و نشان یک جا برد

خودت آموختیم مهر و خودت سوختیم

                                                    با بر افروخته رویی که قرار از ما برد

همه یاران به سر راه تو بودیم ولی

                                                    خم ابروت مرا دید و ز من یغما برد

همه دلباخته بودیم و هراسان که غمت

                                                    همه را پشت سر انداخت، مرا تنها برد


علامه محمد حسین طباطبایی






طبقه بندی: شعر، علامه طباطبایی،
برچسب ها:علامه طباطبایی، مجنون، سمک، لیلا، سر چشمه، خورشید، ذره، سیل، دل، دریا، جام، شیدا، خم ابرو، یاران، دلباخته، هراسان، شعر، شعر عارفانه، عشق، عرفان،
+ نوشته شده در پنجشنبه 22 دی 1390ساعت 12:06 توسط س م نظرات()

بیا چو بوی گل امشب به آشیانه ما


سزای چون تو گلی گر چه نیست خانه ما

                                          بیا چو بوی گل امشب به آشیانه ما

تو ای ستاره خندان کجا خبر داری؟

                                          زناله سحر و گریه شبانه ما

چو بانگ رعد خروشان که پیچد اندر کوه

                                          جهان پر است ز گلبانگ عاشقانه ما

نوای گرم نی از فیض آتشین نفسی است

                                          زسوز سینه بود گرمی ترانه ما

چنان زخاطر اهل جهان فراموشیم

                                          که سیل نیز نگیرد سراغ خانه ما

به خنده رویی دشمن مخور فریب رهی

                                          که برق خنده کنان سوخت آشیانه ما.

رهی معیری





طبقه بندی: رهی معیری، شعر،
برچسب ها:گل، خانه ما، آشیانه، خندان، سحر، زناله، گریه، شبانه، بانگ، خروشان، رعد، گلبانگ، جهان، ترانه، سیل، رهی، رهی معیری، شعر عاشقانه، عشق، برق خنده،
+ نوشته شده در دوشنبه 19 دی 1390ساعت 10:26 توسط س م نظرات()